Pani sekretarka… (część 1.)

Do Pani Kasi z sekretariatu od zawsze miałem słabość. To „od zawsze” liczę od momentu, gdy jako nowy „nabytek” pojawiłem się rano, punkt 8.00 w firmie. Pełen obaw, niepokoju, ze skręconym żołądkiem zaczynałem pierwszy dzień w pracy. Pracy, która jawiła mi się jako spełnienie marzeń, po kilku zmarnowanych latach w „wyścigu szczurów”. Ale do rzeczy?
Kiedy nacisnąłem klamkę drzwi wejściowych i ze wzrokiem wbitym w ziemię przekroczyłem próg, moim uszom objawił się cudowny głos…
– Dzień dobry! W czym mogę pomóc?
Z przysłowiową „lekką nieśmiałością” podniosłem wzrok i jedyną rzeczą, jaką byłem wtedy w stanie zobaczyć był piękny uśmiech Pani Kasi (jeszcze wtedy nie wiedziałem, że to Pani Kasia :)).
– Dzień dobry… – usłyszałem swój własny, ponury głos.
– Witam.
– Ja w sprawie pracy. To znaczy ja jakby do pracy. Pierwszy dzień w pracy. Bo ja tu…- słyszałem swoje własne pojękiwania i nie mogłem dojść, gdzie się podziała moja wrodzona i ćwiczona od dziecka elokwencja.
– Ach, to Pan, Panie Marcinie. Witam serdecznie. Szef uprzedzał, że Pan dzisiaj przyjdzie. Zapraszam. Wszystko Panu pokażę, co i jak.
Jedynym słowem, które byłem w stanie wykrztusić, było „dziękuję” – na szczęście.
Od tamtej pory, w obecności Pani Kasi jestem bardziej elokwentny, szarmancki, wykazuję zainteresowanie nową fryzurą, świetnym kolorem bluzki, ładnymi butami (jej szpilki doprowadzą mnie do szaleństwa, w każdym rozumieniu tego słowa). Zauważyłem nawet, że moje zafascynowanie jej osobą z lekka irytuje Połowicę, ale cóż, staram się by poziom jej zazdrości o mnie nigdy nie spadał poniżej pewnego progu.
Od jakiegoś czasu mamy nowy wspólny temat – biżuterię. I to nie tą damską, nie, nie. Na tych wszystkich babskich świecidełkach to ja się nie znam. Męską. Od kiedy zacząłem zamawiać skórzane bransoletki i najpierw z pewną obawą, ale teraz już je wyraźnie eksponować w swoim ubiorze, nie ma dnia, żeby Pani Kasi, to mimochodem, to myślę, że specjalnie, stara się dotknąć mojej ręki. A to sprawdzić zapięcie, a to jakość skóry, z której jest ona zrobiona (tak btw jakość jest naprawdę ekstra). Kiedyś nawet zapytała, czy mają w tym sklepie takie damskie bransoletki, bo chętnie też by spróbowała coś takiego ponosić. Wyraźnie jej się to podobało i zawsze powtarzała, że nie zna innego mężczyzny, oczywiście oprócz mnie, do którego taka biżuteria pasowałaby lepiej. Obiecałem jej, że kiedyś coś dla niej tam zamówię, ale jak na razie na obiecankach zakończyłem.
Kiedy w piątkowy poranek wchodziłem do pracy i już się nie mogłem doczekać słonecznego uśmiechu Pani Kasi, nawet nie przypuszczałem, że swoją obietnicę spełnię szybciej, niż mi się wydaje…
O dziwo sekretariat był pusty, więc poszedłem od razu do siebie. Tam zastałem resztę zespołu, która poinformowała mnie, że Pani Kasia ma dzisiaj urodziny, właśnie na górze w socjalnym kroi tort i jest zrzuta na kwiatki. Oczywiście dorzuciłem się do wspólnej skarbonki, ale w tym samym czasie mój mózg oplotła myśl, że przecież Pani Kasia zasługuje na więcej, niż tylko 5 łodyżek i kawałek wstążki. Nie mogąc zatrzymać gonitwy myśli, zacząłem zdejmować kurtkę, szalik, sięgnąłem do torby po telefon i poczułem w niej małe zawiniątko. Stop. Stopklatka, szybki reset i już wiem – prezent dla Połowicy z okazji imienin.
Odebrałem wczoraj na poczcie bransoletkę dla niej i została w torbie. Szybka analiza – Połowica ma imieniny za dwa dni, Pani Kasia urodziny dzisiaj, Połowica jest w domu, Pani Kasia tu na górze, Połowica nie doceni, Pani Kasia będzie zachwycona. Jeśli ktoś w tym momencie widział mój uśmiech, mógł jedynie stwierdzić, że w torbie musiałem znaleźć co najmniej wygraną w totka i to w największej kumulacji w historii.
Tradycyjnie wyskoczyłem do łazienki, po drodze zgarniając z szuflady jakieś wstążki, które zostały po firmowym sylwestrze. Artystą w wiązaniu słodkich kokardek to ja nie jestem, ale jakoś dałem radę.
Po hucznym sto lat i złożeniu grupowych gratulacji, szukałem okazji, by na osobności wręczyć Pani Kasi mój super prezent. Okazja się nadarzyła, kiedy Pani Kasia poszła zrobić kawę do socjalnego, zaoferowałem pomoc. Kiedy zostaliśmy sam na sam wręczyłem pakunek.
Była szczerze zaskoczona, ale jej uśmiech oznaczał, że jest bardzo zadowolona. Rozpakowała i naprawdę szczerze mi podziękowała… mmm jakie ładne perfumy…

Po całym dniu pracy, kiedy wychodziłem do domu, myśląc o rozpoczętym właściwie już weekendzie, Pani Kasia poprosiła mnie o przysługę – samochód miała w warsztacie, a zostały jej talerzyki po imprezie i takie tam duperele, no i bukiet kwiatów, który bardzo by chciała zabrać do domu. Bez zająknięcia zgodziłem się ją odwieźć, choć nawet nie zdążyła mnie o to zapytać. Kiedy przemierzaliśmy ulice miasta, nie mówiliśmy nic. Miałem wrażenie jednak, że myślimy o tym samym. Panująca cisza była tak ciężka i tak wymowna, że aż trudno było uwierzyć, że wszystko jest takie oczywiste…
…Nigdy nie wierzyłem, że takie rzeczy zdarzają się w normalnym życiu, a nie tylko w typowych komediach romantycznych, szczególnie tych z hiszpańskim temperamentem, ale tak się właśnie stało. Się właściwie działo, w takim tempie, że nie byłem w stanie tego ogarnąć. Pamiętam tylko alarm w windzie, który niechcący przycisnąłem usiłując zdjąć płaszcz Pani Kasi, klucze, które w żaden sposób nie pasowały do zamka, masę poduszek, które musiałem zrzucić, bo wbijały mi się w plecy…
Ciepło na twarzy, szum wody – pewnie jest już rano, a Połowica bierze prysznic. Otworzyłem ciężkie oczy. Hmm… wydawało mi się, że sufit w naszej sypialni jest biały a nie taki jakby żółty? Ale to pewnie to słońce zza okna. Podniosłem się i z przerażeniem stwierdziłem, że albo przeżyłem załamanie czasoprzestrzeni albo mi się śni – nie byłem w swojej sypialni, byłem gdzieś indziej !!!
Woda przestała szumieć, a w drzwiach pojawiła się nie Połowica, ale… Pani Kasia !!! Otrzeźwiałem z prędkością światła. W panice, graniczącej pewnie z szaleństwem zacząłem zgarniać z podłogi swoje spodnie, koszulę, skarpetki, które zaplątały się w damskie koronki i o zgrozo… moją obrączkę, obok której leżała czerwona bransoletka – prezent dla Pani Kasi, która z delikatnym uśmiechem, takim, którego nigdy wcześniej w pracy nie widziałem, patrzyła na mnie…

cdn…

Autor:  Marcin

TUTAJ możesz pobrać opowiadanie do druku.

Bransoletki damskie dostępne w Strefie Kobiet:  TUTAJ

REKLAMA


1 thought on “Pani sekretarka… (część 1.)

  1. spodziewalam sie czegos lepszego … mam nadzieje, ze kolejna czesc bedzie bardziej porywajaca

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.